Vroeger was een spelfout in een landelijke campagne een reden voor een crisisoverleg, een ontslagronde en een publiek mea culpa. In 2026 is diezelfde fout vaak een berekende cel in een marketing-spreadsheet. Welkom in het tijdperk van Rage-Baiting als businessmodel, waar verontwaardiging de enige valuta is die nog niet onderhevig is aan inflatie.
De psychologie van de ‘Correctiedrang’
Waarom stoppen we met scrollen als we iets zien dat overduidelijk ‘fout’, ‘lelijk’ of ‘absurd’ is? Het antwoord ligt in wat psychologen de Correctional Urge noemen. Ons brein kan het simpelweg niet verkroppen dat iemand op internet ongelijk heeft. Of het nu een verkeerd gespelde naam op een Starbucks-beker is of een peperduur mode-item dat verdacht veel lijkt op een vuilniszak: we móéten er iets van vinden.
Merken hebben ontdekt dat 1.000 boze reacties voor het algoritme precies hetzelfde waard zijn als 1.000 liefdesverklaringen. Sterker nog: woede verspreidt zich sneller dan bewondering. Het algoritme stelt geen vragen over de aard van de interactie, alleen over de intensiteit.
De Balenciaga-paradox: Woede als filter
Kijk naar de strategie van luxehuizen zoals Balenciaga. Door een leren tas te lanceren die identiek is aan een blauwe IKEA-zak voor 2.000 euro, lokken ze wereldwijde hoongelach uit. De gemiddelde consument deelt de foto met het bijschrift: “Wie is hier gek genoeg voor?” of “De wereld is officieel doorgedraaid.”
Gefeliciteerd, je hebt zojuist hun marketingwerk gedaan.
Maar er zit een diepere, bijna cynische strategie achter: de woede van de massa fungeert als een filter. Hoe meer de ‘gewone man’ het belachelijk vindt, hoe exclusiever het product wordt voor de kleine groep die zich juist wil afzetten tegen die massa. De verontwaardiging van de één is de status van de ander. Als jij het haat, weet hun doelgroep dat zij het moeten hebben.
Ons brein kan het niet verkroppen dat iemand op internet ongelijk heeft.
De schaduwzijde: De erosie van je Brand Equity
Het gevaar voor ondernemers en marketeers is dat Rage-Baiting verslavend werkt. De cijfers schieten omhoog, de rapporten kleuren groen en de ego’s worden gestreeld door het enorme bereik. Maar laten we eerlijk zijn: er is een cruciaal verschil tussen bereik en resonantie.
Als je merk gebouwd wordt op irritatie, bouw je geen loyale community, maar een publiek dat komt kijken naar een auto-ongeluk. Je trekt ramptoeristen aan, geen klanten. Op de lange termijn vreet dit aan je geloofwaardigheid. Je wordt de dorpsgek van het internet: iedereen kent je naam, maar niemand neemt je serieus.
De ‘Brussel-methode’ in een nieuw jasje
We zagen het al bij influencers die negativiteit hacken (zie mijn eerdere artikel over de Brussel-methode), maar nu sijpelt het door naar de boardrooms. Bedrijven maken bewust “foutjes” in hun copy of hanteren absurde prijzen om de discussie aan te zwengelen. Het is een gevaarlijk spel. In een wereld van AI-perfectie is wrijving noodzakelijk om op te vallen, maar wrijving zonder visie is gewoon irritatie.
De Strategische Take
In 2026 is authenticiteit niet meer het ontbreken van fouten, maar het hebben van een ruggengraat. Gebruik de algoritmes om op te vallen, maar laat ze je merkwaarden niet kannibaliseren.
Mijn advies? Prikkel je publiek, daag hun wereldbeeld uit, wees de luis in de pels. Maar doe het met een doel. Want vergeet niet: een digitale menigte die je uitlacht, is geen publiek dat bij je koopt. Ze wachten alleen tot je de volgende fout maakt.
Engagement is geen synoniem voor loyaliteit. Stop met vissen naar woede, begin met bouwen aan waarde.
